Döntjes - Rappelsnut Jan - Döntjes, Lüdsnacks, Dänze, Leeder un Riemels för Jung un Old!

Direkt zum Seiteninhalt

Hauptmenü:

Een Anekdote (Döntje) hett as Grundlag meist een besünner Egenart vun een Kerl oder een Frau. Meist is dat een komisch Begevnis, de sick afspeelt hett, aver ahn Anspröök an de Literatur.

Un een Döntje is de plattdütsche Utdruck för een meist lustig, utdacht Vertellens oder een würklich  passeert Saak.
Typsch för een Döntje is, dat sowat blots in den nedderdütschen Spraakruum vorkümmt, besünners kort is un op een överraschendes End rutlopen deit.


Harvst in’t Paradies
De Schoolmeister fragt in’n Ünnerricht: "Wann sind Adam und Eva aus dem Paradies verbannt worden?" - "In’n September!", aantert een Schöler. "Und warum?" - "Vörher weern de Appeln noch nich riep."

Gott petzt nich
De Gorn vun den Pastor hett de gröttsten Äppel in’t ganze Dörp. In de Tiet vun de Aarnt kladdert de Görn övern Tuun un klaut sick 'n poor dorvun. Den Paster ward dat to bunt un he stellt ’n Schild op. Dor steiht op: „ Gott sieht alles!“
Annern Dag steiht dorünner: „Aver he petzt nich!“

Muermann, Garner un Strippentrecker
Dropt sick dree Buttjes:
„Mien Opa weer Muermann un hett all de Pyramiden buut!“
„Mien Opa weer Garner un hett den Gorn Eden plant!“.
„Mien Opa weer Strippentrecker un as Gott sä: ‚ Es werde Licht’, dor harr he all de Leitungen legt!“


Dat Ackerleed     (Hermann Claudius)
De lütte Bark, de stünn so stolt.
De Harvst, de hüng ehr geel vull Gold.

Ick bör den Escher: Du musst rut!
De Acker is för Etenkruut!

Ick sett em an to’n ersten Steek –
man pett nich dal, nee, stünn un keek.

Mi düch, de Bark so gollengeel
den Acker sülven siene Seel.

As sä de Ackereer vull Not:
Laat stahn! – Bruukst du ni mehr as Brot?

Dat Watt (Dirk Pauls)
Dor is mal Water, is mal Land,
Hier is dat Slick, dor is dat Sand.
Dat blänkert sülvrig, fett un natt,
wiet vör de Diek’, dat graue Watt.

Dor gravt de Sandwurm in de Mutt,
dor levt de Muschel un de Butt.
In’n Summer kriescht de Mövenschrie
un Aanten kamt in’n Harvst vorbi.

Denn treckt de graue Nebel natt
in dichte Sleiers över’t Watt.
In’n Winter brust Storm an de Kant…
… Dor is mal Water, is mal Land.

De letzte Ros  (Hermann Claudius)
De letzte Ros in unsern Gorn,
se steiht in’t Glas.
Hett heel sick uteenanner daan.
Röög ehr nich an.
Se hett sick uteenanner daan
so heel un deel,
as weer se gar keen Bloom mehr,
blots noch Seel.
Un süh, dor sackt dat erste Blatt
all dal un liggt
un kiekt mi an mit still Gesicht –
Nu segg du wat!

De klooke Goos (Hermann Claudius)
De Minschen weern nich goot –
wat?
Se fodert mi mit Schrot
Satt.
Un Dag um Dag is so
dat.
De Olsch, de is in’n Gorn
Patt
Un plückt mi noch een Kohl-
Blatt.
De Minschen weern nich goot –
wat?
Denn segg mi: worum dot  ’s
Dat - - -?







Designed by N.Quurk März 2019 - Aktualisiert am 10.11.2022 - Heute ist - Es ist Jetzt
Zurück zum Seiteninhalt | Zurück zum Hauptmenü